Mama i córka razem zostały pielęgniarkamiPokonała nowotwór, a dziś pomaga innym |
| 17.11.2026. Radio Elka, Leszek Wspaniały | ||||||||||||||
Dyżurny reporter: 667 70 70 60 Mama i córka nie tylko wspólnie przeszły przez trudne chwile, ale także postanowiły połączyć swoje zawodowe drogi. Dziś Anna pracuje w Centrum Opieki Długoterminowej, a Emilia na oddziale anestezjologii. Droga Emilii do pielęgniarstwa nie była jednak prosta. Już jako nastolatka marzyła o medycynie. W wieku 14 lat mówiła rodzinie, że chciałaby zostać lekarką. Przygotowywała się do studiów, jeździła nawet na kursy przygotowawcze do Wrocławia. Wszystko zmieniła diagnoza - chłoniak. Choroba pokrzyżowała plany młodej dziewczyny. Po leczeniu onkologicznym i chemioterapii nie miała możliwości rozpoczęcia wymarzonych studiów lekarskich. Pojawił się jednak inny pomysł. - Mama mnie tak w sumie trochę pchnęła ku temu pomysłowi i tak zostało. Wyszło całkiem dobrze - opowiadała Emilia. To właśnie mama nie pozwoliła córce zamknąć się w domu i stracić wiary w przyszłość. Wiedziała, jak trudny może być powrót do normalnego życia po ciężkiej chorobie. Dlatego namawiała Emilię, by spróbowała swoich sił na pielęgniarstwie. - Bardzo nie chciałam, żeby zamknęła się w domu. Po tej chorobie stan psychiczny pacjentów jest różny i musiałam takiego kopniaka jej dać - wspominała Anna. Początki nie były łatwe. Emilia przyznawała, że po wyczerpującym leczeniu brakowało jej sił, a nawet motywacji do podejmowania kolejnych wyzwań. Ostatecznie posłuchała mamy. Dziś nie żałuje tej decyzji. Na tym historia się nie kończy. Anna początkowo nie planowała studiować pielęgniarstwa. Ukończyła wcześniej biotechnologię i miała swoją zawodową drogę. Kiedy jednak córka rozpoczęła studia, mama towarzyszyła jej w codziennych dojazdach i oczekiwała na nią podczas zajęć. Emilia po chorobie potrzebowała odpoczynku, dlatego zdarzało się, że w trakcie wykładów wracała do samochodu, żeby poleżeć i nabrać sił. Annie zaczęło się jednak nudzić wielogodzinne czekanie. Medycyna zawsze ją interesowała, dlatego najpierw postanowiła uczestniczyć w zajęciach jako wolny słuchacz. Kiedy dowiedziała się, że trwa jeszcze trzeci nabór, zdecydowała się złożyć dokumenty. - Mówiłam, że najpierw będzie rok, a że przeciągnęło się to na trzy lata, no to super - opowiada z uśmiechem. W ten sposób mama i córka zostały koleżankami ze studiów. Razem przeżywały egzaminy, zajęcia i kolejne etapy nauki. Wspólnie uczestniczyły również w uroczystym czepkowaniu, które symbolicznie podkreśla wejście do zawodu pielęgniarki. - To, że byłyśmy razem, było wspaniałe. Mamy takie super wspomnienie i wspólne koleżanki. Czepkowanie to już taki poważny moment, kiedy zaczyna się czuć odpowiedzialność za ten zawód - mówiła Emilia. Dziś obie panie pracują w głogowskim szpitalu, choć na różnych oddziałach. Jak przyznają, praca daje im ogromną satysfakcję. Nie ukrywają również, że zawodowe doświadczenia stały się jednym z najczęstszych tematów ich prywatnych rozmów. - Pomaganie jest uzależniające. Jest bardzo przyjemne, sprawia ogromną satysfakcję i jest takim motorem do życia. To nasze paliwo - podkreślała Anna. Pielęgniarstwo oznacza dla nich także nieustanną naukę, rozwój i zdobywanie nowych umiejętności. Początki pracy w szpitalu były jednak sporym wyzwaniem. Anna wspominała, że po pierwszym dniu dyżuru zastanawiała się nawet, czy podjęła właściwą decyzję. Nowe obowiązki, odpowiedzialność i ogrom wiedzy, którą trzeba jeszcze zdobyć, początkowo ją przytłoczyły. - Po pierwszym dniu powiedziałam, że chyba się zwalniam, a na drugi dzień stwierdziłam: to najlepszy dzień ever w moim życiu. To najlepsza praca, jaką mogłam podjąć, i najlepsza decyzja w życiu - opowiadała Anna. Mama i córka nie muszą nawet czekać na wspólną kolację, by porozmawiać o pracy. Mieszkają osobno, ale telefonują do siebie zaraz po zakończeniu dyżuru. Interesuje je, co wydarzyło się na oddziale, jak czują się pacjenci i z jakimi wyzwaniami musiały się zmierzyć. W rozmowie nie zabrakło również najważniejszego przesłania, które obie kobiety chciały przekazać osobom zmagającym się z chorobą nowotworową. Emilia podkreślała, jak wielkie znaczenie miało dla niej wsparcie najbliższych. W trudnych chwilach mogła liczyć nie tylko na mamę, ale również na tatę, babcie, pozostałych członków rodziny i przyjaciół. - Kryzysy przychodzą, ale przy tych kryzysach zdarzają się też takie cuda, o których nie szło mi pomyśleć. To, jakie wsparcie dostałam podczas choroby od rodziny i przyjaciół… Jeżeli ma się przy sobie takie cudowne osoby, to można konie kraść i można nawet wygrać z nowotworem - mówiła Emilia. Anna zwracała uwagę, że walka z chorobą to często długa i wyczerpująca droga, na której nie brakuje momentów zwątpienia. Najważniejsze jednak, by się nie poddawać. - Chciałybyśmy taki przekaz nieść wszystkim osobom, które są chore i zmagają się z tą chorobą: to nie jest koniec. Trzeba walczyć, codziennie podejmować tę rękawicę. Tych załamań będzie wiele, ale nie można się poddawać, bo życie jest piękne - podkreślała Anna. Historia Anny i Emilii Piwowarczyk pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć nową drogę. Emilia pokonała nowotwór i zrealizowała swoje marzenie o pracy w medycynie. Anna nie tylko pomogła córce wrócić do aktywnego życia, ale sama odnalazła zawodową pasję. Dziś obie, już nie tylko jako mama i córka, ale również koleżanki po fachu, każdego dnia niosą pomoc pacjentom. Ich historia to piękny przykład tego, że dobro, które otrzymujemy od innych, możemy później przekazywać dalej.
reklama
| ||||||||||||||
reklama
reklama
reklama
















667 70 70 60


